02 August 2011

Leeuwarden - logeren bij Corrie en Gerrit
























o-o-o





























o-o-o

































Vanmorgen om 07.00 uur met Laska in de auto naar de Groene Ster gereden voor een lange wandeling. Het is vanaf huis natuurlijk ook best te doen maar het is toch wat broeierig weer en het leek me leuk om Laska lekker fit en fris het meest oostelijk gedeelte van dat gebied eens te laten verkennen. De achterbank van de Peugeot is voor haar onbekend terrein, ze wilde heel graag plaats nemen maar op het laatste moment trok ze zich toch weer terug en liep rondjes om de auto. Dan de halsband maar even om en met zachte hand haar een beetje geduwd, geen enkel probleem.

Het oostelijk gedeelte is een gebied met veel graspaden , struikgewas en bomen, vaak loop je onder een mooi dicht bladerdek wat prettig en aangenaam vertoeven is met warm weer.
Het was me al eens opgevallen dat ze zich in zo’n gebied erg prettig voelt te oordelen naar haar alerte houding, stilstaan en zekeren bij geluidjes en natuurlijk allemaal interessante geurtjes. Dat was nu ook weer het geval. Rietkragen vindt ze ook aangenaam om bij langs te struinen. En wat is het heerlijk poepen in de vrije natuur, geen fietsers en brommers die je storen bij die bezigheid.

Bij een vuilnisbak wachtte haar weer een borstelbeurt, bij het zien van de borstel ging ze alvast liggen. Alleen jammer dat we nog steeds geen andere leuke honden waren tegengekomen. Maar wegsprintende konijntjes zijn ook leuk .
Ter hoogte van Aqua Zoo moest er even een paar honderd meter over de straat worden gelopen. Laska laat dan duidelijk merken hier niet erg gecharmeerd van te zijn, bijna verveeld sjokte ze naast mij. Ter hoogte van de camping verdween dat op slag en dook ze de schemer van het bosgedeelte in. Op het meest oostelijke punt, tegen Tietjerk aan, kwam er eindelijk een baasje aan met een herdershond. Maar wat jammer nou, de vermeende speelmakker was aangelijnd en gromde zo nu en dan. Niet interessant, direct negeren die boel. Is op de foto ook duidelijk te zien. Is geen commando voor nodig.

Heerlijk dat jij als baasje dan zo lekker relaxed kan doen, bij het elkaar naderen vooral Laska niet roepen om aan te lijnen,nee, rustig lopen en wat het ook goed doet, zo nu en dan een achteloze blik opzij werpen naar iets wat er helemaal niet is. Heerlijk!

Vervolgens de terugweg weer in westelijke richting, langs een zandpad met aan de overkant de camping” de kleine wielen”. Even verderop het prachtige molentje, een paar jaar geleden het doelwit van stompzinnige vandalen.
Ook poseert Laska nog even met op de achtergrond twee reigers in een boom.

Nog even en dan wacht het hondenstrandje waar Laska al een paar maal heeft gezwommen en gestoeid met soortgenoten. Ongemerkt versnelde ik de pas, in de hoop dat ze ook nu speelmakkers zou treffen.
Bij het toegangsbruggetje bleef ze staan en zekerde. Oortjes spitsen en ja hoor, in de verte een bazin met een witte hond. Een Labrador? Kan ik daar mee spelen? Langzaam kwam Laska in beweging en liep bijna sluipend in haar richting. Een kennismaking volgde wat in één keer overging in een wilde achtervolgingsren. En of moest het zo zijn, nog 2 baasjes kwamen met honden. Ook die mengden zich in de stoeipartij. Het blijft prachtig om te zien.

Bijna op het eind nog een reiger bij de slootkant maar dat kon de interesse van Laska niet wekken, sterker nog, ze vleide zich heerlijk neer in het gras. Maar wat wil je ook na een wandeling van 2 uren.
Ze durfde nu ook beter in de auto, al moet ik zeggen dat ze met een vochtige vacht flink meurde op de terugweg maar de airco deed wonderen.

Het is echt een genot om met Laska te wandelen, haar te zien genieten van het buiten zijn in de natuur en natuurlijk de stoeipartijen met soortgenootjes. Als je haar achtergrond kent is het een groot wonder dat ze nog zo’n vertrouwen in de mens stelt. Daarom geeft het voor haar baasjes zo ontzettend veel voldoening dat vertrouwen niet te beschamen.

o-o-o

Vanmorgen ben ik gelijk met Laska aan de wandel gegaan. Het was nog redelijk fris weer,
ze had er duidelijk zin in. Een paar honderd meter van huis had - ook tot mijn verrassing - de schaapherder zijn kudde geparkeerd langs het wandelpad richting Groene Ster.
Voor alle zekerheid lijnde ik haar aan maar dat bleek volkomen overbodig, één minuutje later liep ze weer los: totaal geen belangstelling voor de schaapjes die haar allemaal met grote donkere ogen aanstaarden, roerloos stilstaand. Ik had de indruk dat het haar echt geen moer kan schelen, bijna menselijk dat bewust negeren. Ook een foto gemaakt van een border collie, die in z'n ééntje die hele groep onder controle houdt. Even verderop stond een auto geparkeerd van de schaapherder waar ook een hond omstruinde, ééntje met een onprettige uitstraling. Dat vond Laska ook, ook nu weer werd het negeren toegepast, de tegenpartij blaffend achterlatend. Echt prachtig om te zien, van bangheid of angst is totaal geen sprake, nee, negeren die boel!
Even verderop wist ik dat een hoog bruggetje als obstakel zou opdoemen. Was benieuwd of Laska me zou volgen. Ook helemaal geen probleem zoals je op de foto kan zien. Daarna lekker geravot tussen struiken en om bomen heen. Het was ook nog steeds lekker fris, dus veel energie. Na een omweg zijn we in het gebied zelf beland en het leek me leuk met Laska de berg in het midden te beklimmen, waarna je ruim zicht hebt op de (voorname) wijk Camminghaburen. Vond ze reuze interessant, vooral de konijntjes die op de helling wonen en die rap een veilig heenkomen moesten zoeken toen Laska onverwacht een felle sprint trok. Ze reageerde gelukkig heel goed op mijn commando. Boven op de berg, nou, heuveltje dan, heb ik haar heerlijk geborsteld. Dat vindt ze prettig, Ze legde haar kop in mijn hand en liet alles toe. Op de gevoelige plekken, zoals buik, achterpoten en staart, gebruikte ik de zachte kant. Later op de dag ging ze er zelfs bij liggen en bood zich aan zo van ga je gang maar. De foto met de trein richting GRONINGEN op de achtergrond is veelzeggend. Ze draaide zich abrupt om, wat een verstandige hond is Laska toch!
Even later trof ze het, een baasje in een driedelig maatkostuum liet zijn jachthond uit, een mooie stoeipartij volgde, die helaas kort van duur was, baasje moest denk ik op tijd op kantoor zijn, koddig om te zien hoe hij bijna dribbelend richting auto liep.
Na thuiskomst plofte ze in het gras neer, zichtbaar moe...

[foto's en verslag: © Gerrit Boersma]