Schatzoeken met Vagebond

Banjeren met Bo

2011-12-13T00:07:00.000-08:00

Een heerlijke, zonnige decemberwandeling
grotendeels via de GPS-route van DreamHunt 14 - Signs

Wandelen met Wil

2011-11-26T01:56:00.001-08:00

all photos at this page are © W.Suurd

Schatzoeken met Laska en Borzl

2011-09-26T21:34:00.000-07:00

Geocaching in Bologna, meeting Monica and Tommy

2011-09-15T01:39:00.000-07:00

Veenhuizen - een net even buiten het dorpswandeling

2011-08-25T06:09:00.000-07:00

Deze wandeling voerde ons gedeeltelijk langs
DreamHunt 14 - Signs en DreamHunt 16 - Bicycle Dreams

Veenhuizen - een dorpswandeling

2011-08-19T02:50:00.000-07:00

Leeuwarden - logeren bij Corrie en Gerrit

2011-08-02T11:14:00.001-07:00

o-o-o

Vanmorgen om 07.00 uur met Laska in de auto naar de Groene Ster gereden voor een lange wandeling. Het is vanaf huis natuurlijk ook best te doen maar het is toch wat broeierig weer en het leek me leuk om Laska lekker fit en fris het meest oostelijk gedeelte van dat gebied eens te laten verkennen. De achterbank van de Peugeot is voor haar onbekend terrein, ze wilde heel graag plaats nemen maar op het laatste moment trok ze zich toch weer terug en liep rondjes om de auto. Dan de halsband maar even om en met zachte hand haar een beetje geduwd, geen enkel probleem.

Het oostelijk gedeelte is een gebied met veel graspaden , struikgewas en bomen, vaak loop je onder een mooi dicht bladerdek wat prettig en aangenaam vertoeven is met warm weer.
Het was me al eens opgevallen dat ze zich in zo’n gebied erg prettig voelt te oordelen naar haar alerte houding, stilstaan en zekeren bij geluidjes en natuurlijk allemaal interessante geurtjes. Dat was nu ook weer het geval. Rietkragen vindt ze ook aangenaam om bij langs te struinen. En wat is het heerlijk poepen in de vrije natuur, geen fietsers en brommers die je storen bij die bezigheid.

Bij een vuilnisbak wachtte haar weer een borstelbeurt, bij het zien van de borstel ging ze alvast liggen. Alleen jammer dat we nog steeds geen andere leuke honden waren tegengekomen. Maar wegsprintende konijntjes zijn ook leuk .
Ter hoogte van Aqua Zoo moest er even een paar honderd meter over de straat worden gelopen. Laska laat dan duidelijk merken hier niet erg gecharmeerd van te zijn, bijna verveeld sjokte ze naast mij. Ter hoogte van de camping verdween dat op slag en dook ze de schemer van het bosgedeelte in. Op het meest oostelijke punt, tegen Tietjerk aan, kwam er eindelijk een baasje aan met een herdershond. Maar wat jammer nou, de vermeende speelmakker was aangelijnd en gromde zo nu en dan. Niet interessant, direct negeren die boel. Is op de foto ook duidelijk te zien. Is geen commando voor nodig.

Heerlijk dat jij als baasje dan zo lekker relaxed kan doen, bij het elkaar naderen vooral Laska niet roepen om aan te lijnen,nee, rustig lopen en wat het ook goed doet, zo nu en dan een achteloze blik opzij werpen naar iets wat er helemaal niet is. Heerlijk!

Vervolgens de terugweg weer in westelijke richting, langs een zandpad met aan de overkant de camping” de kleine wielen”. Even verderop het prachtige molentje, een paar jaar geleden het doelwit van stompzinnige vandalen.
Ook poseert Laska nog even met op de achtergrond twee reigers in een boom.

Nog even en dan wacht het hondenstrandje waar Laska al een paar maal heeft gezwommen en gestoeid met soortgenoten. Ongemerkt versnelde ik de pas, in de hoop dat ze ook nu speelmakkers zou treffen.
Bij het toegangsbruggetje bleef ze staan en zekerde. Oortjes spitsen en ja hoor, in de verte een bazin met een witte hond. Een Labrador? Kan ik daar mee spelen? Langzaam kwam Laska in beweging en liep bijna sluipend in haar richting. Een kennismaking volgde wat in één keer overging in een wilde achtervolgingsren. En of moest het zo zijn, nog 2 baasjes kwamen met honden. Ook die mengden zich in de stoeipartij. Het blijft prachtig om te zien.

Bijna op het eind nog een reiger bij de slootkant maar dat kon de interesse van Laska niet wekken, sterker nog, ze vleide zich heerlijk neer in het gras. Maar wat wil je ook na een wandeling van 2 uren.
Ze durfde nu ook beter in de auto, al moet ik zeggen dat ze met een vochtige vacht flink meurde op de terugweg maar de airco deed wonderen.

Het is echt een genot om met Laska te wandelen, haar te zien genieten van het buiten zijn in de natuur en natuurlijk de stoeipartijen met soortgenootjes. Als je haar achtergrond kent is het een groot wonder dat ze nog zo’n vertrouwen in de mens stelt. Daarom geeft het voor haar baasjes zo ontzettend veel voldoening dat vertrouwen niet te beschamen.

o-o-o

Vanmorgen ben ik gelijk met Laska aan de wandel gegaan. Het was nog redelijk fris weer,
ze had er duidelijk zin in. Een paar honderd meter van huis had - ook tot mijn verrassing - de schaapherder zijn kudde geparkeerd langs het wandelpad richting Groene Ster.
Voor alle zekerheid lijnde ik haar aan maar dat bleek volkomen overbodig, één minuutje later liep ze weer los: totaal geen belangstelling voor de schaapjes die haar allemaal met grote donkere ogen aanstaarden, roerloos stilstaand. Ik had de indruk dat het haar echt geen moer kan schelen, bijna menselijk dat bewust negeren. Ook een foto gemaakt van een border collie, die in z'n ééntje die hele groep onder controle houdt. Even verderop stond een auto geparkeerd van de schaapherder waar ook een hond omstruinde, ééntje met een onprettige uitstraling. Dat vond Laska ook, ook nu weer werd het negeren toegepast, de tegenpartij blaffend achterlatend. Echt prachtig om te zien, van bangheid of angst is totaal geen sprake, nee, negeren die boel!
Even verderop wist ik dat een hoog bruggetje als obstakel zou opdoemen. Was benieuwd of Laska me zou volgen. Ook helemaal geen probleem zoals je op de foto kan zien. Daarna lekker geravot tussen struiken en om bomen heen. Het was ook nog steeds lekker fris, dus veel energie. Na een omweg zijn we in het gebied zelf beland en het leek me leuk met Laska de berg in het midden te beklimmen, waarna je ruim zicht hebt op de (voorname) wijk Camminghaburen. Vond ze reuze interessant, vooral de konijntjes die op de helling wonen en die rap een veilig heenkomen moesten zoeken toen Laska onverwacht een felle sprint trok. Ze reageerde gelukkig heel goed op mijn commando. Boven op de berg, nou, heuveltje dan, heb ik haar heerlijk geborsteld. Dat vindt ze prettig, Ze legde haar kop in mijn hand en liet alles toe. Op de gevoelige plekken, zoals buik, achterpoten en staart, gebruikte ik de zachte kant. Later op de dag ging ze er zelfs bij liggen en bood zich aan zo van ga je gang maar. De foto met de trein richting GRONINGEN op de achtergrond is veelzeggend. Ze draaide zich abrupt om, wat een verstandige hond is Laska toch!
Even later trof ze het, een baasje in een driedelig maatkostuum liet zijn jachthond uit, een mooie stoeipartij volgde, die helaas kort van duur was, baasje moest denk ik op tijd op kantoor zijn, koddig om te zien hoe hij bijna dribbelend richting auto liep.
Na thuiskomst plofte ze in het gras neer, zichtbaar moe...

[foto's en verslag: © Gerrit Boersma]

Vledder - een wandeling van 21 kilometer

2011-07-05T01:10:00.000-07:00

Om half negen hebben Lady (Laska) en ik collega cacher Borzl opgepikt van het station Assen en drie kwartier later begonnen we aan wat een fantastische cachedag zou gaan worden. Deze cachewandeling stond al heel lang op m'n verlanglijstje maar omdat een hond niet overal welkom is heeft het tot vandaag geduurd voordat we ook echt konden starten. Dit werd mogelijk gemaakt doordat het antwoord op opdracht #35 al door de cachelegger in de listing is vermeld en we daar dus niet het verboden gebied hoefden te betreden. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben alledrie onwijs genoten en Laska misschien nog wel 't meest. We hebben exact 7,5 uur over de tocht gedaan en ze gaf geen krimp, bleef de hele dag dolblij heen en weer rennen, badderde in allerlei poeltjes&plassen en had voortdurend een intens gelukzalige blik in d'r ogen. Maar ook Borzl en ik hebben ons kostelijk vermaakt en hebben zeer genoten van de afwisselende omgeving en van alles wat er onderweg te zien viel. Ondertussen konden we lekker bijkletsen en werd m'n kennis over de flora weer wat bijgespijkerd zodat ik nu eindelijk weet hoe kamperfoelie en vingerhoedskruid eruit zien. De route zit prima in elkaar en dat geldt zeker ook voor de opdrachten: alle waypoints zijn gemakkelijk te vinden en de vragen leiden nergens tot verwarring zodat je gewoon lekker kunt wandelen en genieten. Onverwacht bleek er nóg een pad te zijn waar Laska niet welkom was, maar dat was een dermate kort stukje dat we het verbod maar even hebben genegeerd. De runderen waren ook totaal niet onder de indruk van de hond - en omgekeerd trouwens ook niet. Gezellig kletsen en goed opletten gaan soms niet optimaal samen zodat we ergens een verkeerd pad bewandelden en uiteindelijk werden gestuit door een afrastering die onder spanning stond. Laska leerde op de harde manier dat contact met zulke draden erg pijnlijk is, en onder een luid kai!-kai!-kai! maakte ze zich geschrokken uit de voeten. Met wat geduld en een stukje door Borzl meegebrachte frikadel kwam ze even later weer bij ons terug en heb ik haar over de afrastering getild. Borzl en ik wurmden onze lijven soepel tussen de stroomdraden door en we konden de tocht vervolgen. Van enige horeca activiteit was op deze maandag helaas geen sprake dus een ijskoud biertje behoorde niet tot de mogelijkheden. Na 7,5 uur stonden we dan eindelijk bij de riant gevulde munitiekist en waren we het roerend met elkaar eens: dit was een erg fraaie dag geweest. Rond half zes hebben we Borzl weer gedropt bij het station en gingen we allemaal zeer tevreden terug naar huis. Deze route heb ik aan m'n Favorieten toegevoegd en is een aanrader van formaat voor iedereen die houdt van een prachtige, stevige wandeling. Een topper!

Dank&dag,
Vagebond

Lauwersoog met Beau & Buuf

2011-05-08T01:06:00.000-07:00

Hingsteveen, Esmeer, Tonckensbos en Mandefjildsterheide

2011-04-10T00:59:00.000-07:00

Hingsteveen 28 maart 2011:

Ja, dit soort wandelingen zijn nou precies de reden waarom ik ooit (in 2002) met geocachen ben begonnen: lekker wandelen door een mooi gebied, duidelijke opdrachten en lekker een paar uur genieten. Het was voor m'n nieuwe Lady (die eigenlijk Laska heet) haar allereerste kennismaking met dit fenomeen en ook zij heeft onwijs genoten van deze wandeling. Dat kon zelfs Borzl, die we 's ochtend vroeg van een stationnetje hadden opgepikt niet versjteren toen hij halverwege de tocht met een Y-vormige tak een tamelijk ridicule poging deed om water onder de grond op te sporen. Tevergeefs uiteraard, dus is Laska daarna maar met die stok aan de haal gegaan. Onderweg zijn we nog enkele malen een klein stukje van de route afgeweken om ook enkele andere caches in deze omgeving te bezoeken, maar daarna pikten we het spoor steeds snel weer op. De stemming was uitstekend, wij lekker babbelen en woef leefde zich helemaal uit. Als vanzelf kwamen we uiteindelijk bij de cache uit en daar bleek dat we ruim drie uur over de wandeling hadden gedaan. Deze schitterende en uitstekend verzorgde multi is beslist een aanrader van formaat en is inmiddels aan m'n Favorieten toegevoegd. Tanuki San: hartstikke bedankt!

Log Borzl:
Vanmorgen vroeg opgestaan en een dagje cachen met Vagebond. Dus al om 7 uur met de trein richting Assen en vandaar met de auto met Laska & de Vagebond naar Hooghalen.
Toen we aankwamen was alles wit uitgeslagen van de nachtvorst, maar het zonnetje scheen. In het bos was het nog koud, maar langs de randen van de heide voel je de warmte van de zon al. Laska vermaakt zich met de stokken en wij wandel om kamp Westerbork, langs de "negerhut van oom Tom" richting de uitkijktoren. Als je de cache-omschrijving maar goed leest, gaat alles goed.
Maar wat is dat nu, de lucht betrekt en het zonnetje verdwijnt en dan is het best wel koud. We lopen langs een schotel van de sterrewacht, zoeken en hokje en stenen in het bos. En genieten van de wandeling. Zelfs als het even sputtert, blijft het mooi. Dan nog twee WP's en kunnen we op zoek naar de cache. Die wordt gelukkig snel gevonden, alleen Laska bekijkt hem wantrouwend en haalt dan haar neus op want er zit geen eten in.
Rest ons nog een stukje lopen terug naar de auto.

Het Esmeer 9 april 2011:
Vanochtend om half negen hebben we eerst Borzl opgehaald van het station Assen en een kwartiertje later konden we al beginnen met deze eerste multi van vandaag. Behalve de eerste vraag (er wordt gevraagd naar een getal daar waar dat 'cijfer' zou moeten zijn) zijn alle opdrachten onderweg lekker duidelijk zodat we onderweg alle gelegenheid hadden om van de schitterende omgeving te genieten. Het absolute hoogtepunt is wel het bankje bij het Esmeer: Lady (die eigenlijk Laska heet) badderde naar hartelust in het heldere water en Borzl en ik zaten met de zon op ons gezicht intens te genieten. Het is een plek waar je het liefst urenlang zou willen blijven zitten. Maar de plicht riep ons uiteindelijk weer terug in de realiteit en gezellig keuvelend wandelden we naar de cache die eenvoudig te vinden bleek. Terug op de parkeerplaats leek het of het ineens flink begon te waaien maar dat lag anders want het betrof de aankomst van de 2Windstreken met wie we nog even kort hebben gesproken. Behalve de zeer fraaie wereld hier heeft ook het Herinneringsbos veel indruk gemaakt; de diverse bordjes bij de jonge aanplant vertellen allemaal iets bijzonders en er gaat en wereld aan herinneringen achter schuil. Wie dat tot zich laat doordringen beleeft aan deze cachewandeling beslist iets extra's. Geomonden: zeer bedankt voor een cache in deze omgeving; ik woon er vlakbij en ga hier zeker nog veel vaker met Lady aan de wandel. Als dank heb ik m'n TB DutchDomino 2-0 achtergelaten.

Tonckensbos 9 april 2011:
M'n huis staat slechts vier autominuten verderop en toch kom ik hier nooit; vandaag bleek dat dit zeer ten onrechte is want het is hier prachtig. Vooral de wandeling over het 'dijkje' en de omgeving van het Jan van Leursbankje hebben me zeer kunnen bekoren. Ook Lady (die eigenlijk Laska heet) vond het er prachtig en ik zal hier beslist 'es vaker met haar gaan wandelen. Voordat we met de wandeling begonnen hadden we eerst Borzl opgepikt bij het station in Assen en zijn gezelschap was aangenaam als altijd. Bovendien heeft hij een enorme kennis van de natuur en heb ik onderweg onder meer geleerd hoe een magnolia eruit ziet, hoe een lijsterbes te herkennen valt, wat het verschil is tussen ster- en veenmos en hoe Amerikaans onkruid hier ooit terechtgekomen is. De route zit uitstekend in elkaar en de duidelijke vragen van CityLady leiden nergens tot problemen. Kortom: deze route is een aanrader! Als dank heb ik m'n TB DutchDomino 3-1 achtergelaten.

De Schat van Boer Bart (Een-West) 9 april 2011:
We hebben zeer genoten van deze bijzonder leuk en inventief uitgevoerde cache. Voor kinderen mag hij leuk & leerzaam zijn maar dat is 'ie voor volwassenen beslist ook, dat bleek onder andere bij WP3 waar we de vraag volkomen fout beantwoord bleken te hebben. En we leerden nog enkele andere dingen over het boerenleven die ons tot vandaag onbekend waren. Mooi gebiedje dat ik al een beetje kende omdat ik er lang geleden al 'es een cache had verstopt. Jammer dat we aanvankelijk af en toe bijkans van de sokken werden gereden door jeugd op crossbrommers, maar nadat Lady (Laska) enkele malen haar imposante, parelwitte tanden had laten en zelfs eenmaal tot een achtervolging was overgegaan waarbij bleek dat ze stukken sneller was dan die gemotoriseerde crossers, daalde de rust in het gebied snel terug. Mooi gedaan, Els! Ik heb een DutchDomino TB achtergelaten. Na afloop aten we een meegebracht broodje kaas en gingen op weg naar het hoogtepunt van deze dag: de Mandefjildsterheide.

De Mandefjildsterheide 9 april 2011:
Na 's ochtends vroeg Borzl opgepikt te hebben vanaf station Assen en de spieren eerst wat losgewandeld te hebben bij enkele andere multi's waarbij we onder andere de Schat van Boer Bart (ook een DrentsElsje productie) in de zon hebben gehouden werd het tijd voor het hoogtepunt van deze zonovergoten zaterdag: de Mandefjildsterheide. Het gebied was me niet geheel onbekend want ik was er jaren terug eens ernstig verdwaald toen ik er, zonder gps, een gekleurde paaltjesroute wilde wandelen en pas na vele uren in de snel intredende avondschemering vrijwel uitgeput de auto terug wist te vinden. Dat zou me vandaag niet gebeuren want ik had ditmaal zowel m'n nieuwe Lady (die eigenlijk Laska heet) als Borzl meegenomen. B. had een enorme zak met hondenversnaperingen meegebracht en kocht daarmee onderweg voortdurend de aandacht en vriendschap van mijn Spaanse Schone. Die daarna de hele avond nogal winderig was zodat ik thuis de ramen nog even flink tegen elkaar open diende te zetten. Fijn, bedankt maar weer, B.! De stemming was onderweg uitstekend en tot onze verbazing waren er in dit schitterende gebied nauwelijks andere wandelaars op deze uitzonderlijk fraaie dag. Toch kwamen we halverwege twee dames tegen voor wie ik galant het poortje van een hek openhield en ze joviaal toeriep 'dames, ga uw gang'. Ik verwachtte een hartelijke groet terug maar kreeg in plaats daarvan een zeer donkere blik toegeworpen van de achterste dame die meteen met grote passen wegbeende. Pas toen realiseerde ik me dat het een man was... Borzl had er veel plezier om en ikzelf eigenlijk ook wel, maar een tikkie gênant was het natuurlijk wel. Van de uitzonderlijk fraaie route hebben we zeer genoten en Laska badderde af en toe enthousiast in de diverse waterpartijen. Hoe het zo gekomen is weten we achteraf nog steeds niet, maar toen we uiteindelijk bij WP15 waren aanbeland bleek dat we WP10 helemaal nooit bezocht hadden. Ja, we zijn er uiteraard wel langsgekomen, maar hebben daar verzuimd om naar de informatie te zoeken. Dus maar even op een boomstronkje gaan zitten puzzelen waardoor er al snel een plausibel eindcoördinaat uit de bus kwam rollen. Als B. hier geen invoerfout zou hebben gemaakt dan hadden we al snel met de cache in handen kunnen staan, maar nee hoor, we kwamen uit op een plek met vooral veel prikstruiken en bijster weinig caches. Die uitspraak van Cruijff dat 'ieder nadeel ook z'n voordeel hep' deed onmiddellijk opgeld want we kwamen dat echtpaar weer tegen zodat ik de kans kreeg - en greep - om uitgebreid m'n excuses te maken voor m'n blunder van een uur eerder. De man vatte het gelukkig sportief op; hij waardeerde en accepteerde m'n verontschuldigingen met een brede glimlach. Inmiddels had B. de gps (eindelijk) goed ingesteld en konden we op weg naar de cache die zich toen snel liet vinden. Multicaches als deze zijn de reden waarom ik ooit (in 2002) met geocachen ben begonnen en het nog steeds doe: lekker een paar uur dwalen door een schitterend gebied op basis van een degelijk uitgezette route die geen enkele irritatie oproept maar je juist in staat stelt om de omgeving in optima forma 'te beleven'. Dat is dan ook precies wat we hier hebben gedaan. Deze multi is beslist een aanrader van formaat voor iedere geocacher, beginner zowel als gevorderde. Als dank heb ik een van m'n felbegeerde DutchDomino TB's achtergelaten. DrentsElsje: zeer bedankt voor alweer zo'n machtig mooie cache!

All photo's at this page © by Borzl.

101212 Laska

2010-12-12T01:30:00.000-08:00

In december 2010 heb ik Laska ontdekt in het asiel van Balkbrug, we vonden elkaar al meteen erg leuk en dus woont ze nu bij mij. Laska is een Spaanse Berghond (Mastin Espagnol) van 2 jaar oud. Het is een hele lieve meid die graag knuffelt. En ze is ongelooflijk groot!
Ik hoop dat ze een goede geocachehond gaat worden; ze houdt wel van een lekkere lange wandeling dus dat komt vast helemaal goed!

16 februari 2011: ontmoeting met Aike en Bono

9 februari 2011:

voor de Koepelkerk in Veenhuizen

bij de ijsbaan van Veenhuizen
(een romantische locatie want we troffen hier een ouder echtpaar
dat aan het fotograferen was; ze bleken elkaar hier precies 52 jaar geleden als pubers tijdens het schaatsen ontmoet te hebben en zijn inmiddels dus al 52 jaar een gelukkig stel.)

27 januari 2011:

18 december 2010:

12 december 2010:

100820 Grootegast/Lutjegast: Abel Tasman

2010-08-21T04:09:00.000-07:00

Een prachtige wandeling door een schitterend en zeer afwisselend gebied waar waterdicht schoeisel soms beslist geen overbodige luxe is. De wiebelige overtocht met een vervaarlijk schommelend trekpontje was een belevenis op zich; pas na afloop van deze mini-cruise ontdekte ik het paadje dat deze overtocht eigenlijk overbodig maakte, maar ik was nu mooi een ervaring rijker, dat dan weer wel. Het Abel Tasmanpad zit gedegen in elkaar en er is veel aandacht besteed aan zowel details als aan voldoende achtergrondinformatie; deze fraaie cacheroute maakt daar dankbaar - en op uitstekende wijze - gebruik van. Eigenlijk kwam de anticlimax pas op het eind toen ik werd geconfronteerd met een enorme portie rekenwerk die ik als opdracht niet zo goed vond passen bij zo'n lange en tamelijk inspannende multi. Maar eind goed al goed want de uiteindelijke cache bleek gelukkig wel weer het gedroomde kersje op deze toch al zo verrukkelijke taart.

Dank&dag,
Vagebond

100807 Texel

2010-08-20T09:08:00.001-07:00

Twee weken cachevakantie op Texel, in charmant gezelschap van Miss M. Het betrof zowel onze eerste onderlinge ontmoeting als onze eerste kennismaking met dit Waddeneiland en beide zijn ons uitstekend bevallen. We hadden twee verschillende accomodaties gehuurd: de eerste week bij De Slufter en de tweede week in het centrum van De Cocksdorp. Vanuit deze twee uitvalbases hebben we - voornamelijk op de fiets - de ruim 50 over het eiland verspreid liggende caches bezocht en dat bleek een zeer prettige manier om Texel in alle hoeken & gaten goed te leren kennen. Tussendoor en na afloop van de speurtochten hebben we de Texelse horeca telkens flink gefrequenteerd. Wat ons opviel was de vaak uitstekende en zeer vriendelijke bediening en de onverwacht hoge kwaliteit van het geserveerde eten. Vooral de saté kon de goedkeuring van Miss M. wegdragen, maar ze was bijna even verrukt van de forel en de zalm. Uiteraard ging er af en toe ook van alles mis, want probleemloos cachen & Vagebond gaan immers vrijwel nooit samen. Zo hebben we sommige cachelocaties driemaal moeten bezoeken voordat we de felbegeerde koker in handen hadden. Het op de fiets volgen van een loodzwaar - want zanderig - ruiterpad bleek ook al geen gelukkige manoeuvre, vooral niet toen aan het eind van die barre tocht bleek dat er een keurig fietspad enkele meters verderop was aangelegd en ons lijden onnodig was geweest. Tot overmaat van ramp verloor Vagebond op de één na laatste dag ongemerkt ergens onderweg zijn map met alle cachebeschrijvingen en notities, maar wonder boven wonder vonden we de map later ergens in de duinen terug. We zien terug op een zeer geslaagde cachevakantie en wie weet doen we dat ooit nog 'es dunnetjes over. Miss M.: hartstikke bedankt voor je zeer aangename gezelschap en je hulp bij het zoeken naar de caches. Ook alle cache-eigenaren zeer bedankt; zowel voor de caches als de vaak wonderschone locaties waar ze verborgen bleken te zijn, we hebben dat bijzonder gewaardeerd.

Dank&dag,
Miss M & Vagebond

100726 Meppen

2010-07-27T04:42:00.000-07:00

Vandaag werd het verlangen dat al jaren bestond eindelijk werkelijkheid en gingen Vagebond & Malyenki samen een dagje uit cachen. Het is altijd linke soep om fantasietjes ook in werkelijkheid uit te voeren; zoals wij allen weten valt de realiteit dan bitter vaak tegen en wat je verliest is een aardige droom of mooie illusie.

De omstandigheden hebben er vandaag alles aan gedaan om de droom in duigen te laten spatten: de stekende insecten waren bijzonder agressief, het regenwater denderde soms met bakken uit de hemel en een voortdurend rammelend fietsenrek in M's auto maakte onderweg iedere conversatie onmogelijk. Vanwege een recente storm waren sommige bospercelen in een hindernisbaan veranderd waarbij we iedere vijf meter over omgevallen woudreuzen dienden te klauteren. Op die manier deden we ruim een uur over een kort stukkie van 2*325 meter. Wie nu nog steeds durft te beweren dat geocaching geen sportieve bezigheid is verdient beslist puntenaftrek.

Het aantal meegebrachte paraplu's bedroeg exact één zodat deze twee van elkaar vrijwel onbekende heren een groot gedeelte van de dag samen onder die ene plu wandelend door de Duitse bossen hebben doorgebracht. Veel closer kun je tijdens een eerste date niet worden.

Aangezien deze afspraak er eentje was van het type 'last minute' (een oproep diep in de nacht ervoor: Vage, ga je morgen mee?), was de voorbereiding minimaal en dan druk ik me nog tamelijk royaal uit. Er was een lijstje met waypoints, gekoppeld aan een serie sterk afgekorte cachenamen die ik haastig in een boekje heb gekrabbeld. Tot op heden heb ik geen idee hoe de 28 bezochte caches precies heten; niet alleen heeft de overvloedige regen m'n notities vrijwel onleesbaar gemaakt, maar van cachenamen als "Das Le", "Rast an d" en "Am Ort d" kan ik nog steeds geen chocola maken.

Ook had ik mij van tevoren zeer verheugd op langdurige bezoeken aan zonovergoten terrasjes waarbij de uitsmijters indrukwekkend en het bier ijskoud zou zijn, maar meer dan wat kletsnatte terrassen met stoelen omgekeerd op de tafels hebben we niet gezien. Dus hebben we maar op wat oude, droge kadetjes zitten kluiven en dat doorgespoeld met Nescafé.

Heel even was er een hilarisch moment toen M. zijn worstje (een droge) tevoorschijn haalde waarbij niet de zon maar wel de gulle lach doorbrak. Ach, we hebben deze dag eigenlijk ongelooflijk veel plezier gehad; niet zelden had ik de tranen in de ogen van het lachen en er was zowaar af en toe ook nog ruimte voor enige verdieping. De manier waarop M. in een bos luidkeels - en langdurig - tekeer ging tegen de firma Conimex vanwege het uit de handel nemen van zijn favoriete Kip Sechuan is een avondvullende conference in een theater waardig; M. kan zich op dit gebied beslist meten met Bertje Vis c.s. en ik zal de eerste zijn die zich op zijn voorstellingen zal abonneren.

Malyenki: het was me een bijzonder groot genoegen en ik hoop dat we in de nabije toekomst nog 'es vaker samen wat caches te lijf zullen gaan.

Dank&dag,
Vagebond

100725 Harlingen, Sexbierum en Franeker

2010-07-27T04:24:00.000-07:00

100717 BBQ Event 2010

2010-07-17T14:13:00.001-07:00

100708 Lemmer

2010-07-09T06:38:00.001-07:00

[#1544] Voorafgaand aan ons traditionele, jaarlijkse 'dagje Lemmer' hadden Winski en Vagebond deze carpoolplaats als ontmoetingsplaats afgesproken. Vagebond arriveerde vier minuten eerder dan Winski, had de cache al opgespoord maar liet respectvol de eer aan Winski om de koker zelf te vinden en om 13.00 uur het logrolletje te tekenen. Een prima begin van wat een fantastisch leuke en met veel bier overgoten dag zou worden en waarbij we ons ook de sateetjes erg goed hebben laten smaken. Volgend jaar weer!

[#1545] 13:30 In gezelschap van Winski geparkeerd op de aangegeven locatie vlakbij een wonderschoon kerkje. De korte wandeling bracht ons op een adembenemend fraaie locatie waardoor je weer even beseft hoe geschikt het fenomeen geocaching eigenlijk is om op dit soort plekjes terecht te komen. De dames March en Tsjûke stonden ons al op te wachten. Middels een zeer vermakelijk verhaal werd ons ter plaatse ook het ontstaan van het Tjeukemeer uit de doeken gedaan en nadat we flink van het uitzicht hadden genoten zijn we op zoek gegaan naar de cache. Die bleek gemakkelijk te vinden en na nog even wat foto's te hebben genomen wandelden we zeer tevreden terug naar de auto. Lemfisk: hartstikke bedankt voor een cache op deze prachtplek!

[#1546] 14:00
Deze hele mooie Earthcache heb ik samen met Winski bezocht. Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik nog nooit van dit Woudagemaal had gehoord maar dat maakte de kennismaking er wél des te hartstochtelijker op want ik was meteen zwaar onder de indruk van zowel de uiterlijke verschijning als van de prestaties die deze zeer goed geconserveerde beauty kan leveren. De info op de cachepagina en op de website kregen achteraf dan ook flink meer betekenis voor me. Bijzonder leerzaam is het ook: wie mij van tevoren zou hebben gevraagd een inschatting te maken van hoeveel liter water het Sneeker Meer zou bevatten had een antwoord gekregen dat vele miljoenen liters van de werkelijkheid zou hebben afgelegen. Dankzij deze cache weet ik inmiddels gelukkig beter, al blijft het wel gaan om - althans voor mij - hoeveelheden die m'n voorstellingsvermogen fors te boven gaan. Maeckes: zeer bedankt dat je een cache aan deze toplocatie hebt verbonden!

Dank&dag,
Vagebond

000622 Stroobos en Gerkesklooster

2010-06-22T12:05:00.000-07:00

memento mori...

[#1541] 10:30 De vraag op de cachepagina "weet jij waar Baardmees werkt?" kan ik sinds vanochtend met een volmondig 'ja!" beantwoorden want terwijl ik met de cache in handen stond kwam deze zeer sympathieke cache-collega me even de hand schudden. Gezien zijn pikzwarte handen werd het meteen duidelijk dat Baardmees zich niet met een kantoorbaan bezighoudt. We hadden elkaar al 'es eerder ontmoet, onder een ouwe brug in Duitsland nota bene, en het werd een hartelijk weerzien. Ik heb 'm uitgebreid gecomplimenteerd met de zeer chique verpakking van deze cache en wie 'm al gevonden heeft zal beamen dat het een terecht compliment is. Baardmees moest weer aan het werk; we namen afscheid en ik heb in de directe omgeving nog even m'n ogen uitgekeken naar de diverse soorten bedrijvigheid hier. Bovendien was het onder een stralend zonnetje bijzonder goed toeven daar aan de waterkant. Heb vroeger halverwege de aanrijroute nog wel 'es zitten te vissen, maar dan hebben we het over heel, heel lang geleden. Altijd weer leuk die caches van die Foeliebarren & Baardmezen!

[#1542] 11:00 Dankzij de achtergrondinformatie op de cachepagina is me nu ook eindelijk de herkomst van de naam Gaarkeuken onthuld; typisch zo'n gevalletje van je vraagt het je al jaren af maar vergeet 't telkens even op te zoeken. Vanochtend zat ik met een duf hoofd en een grote bak koffie voor m'n neus naar deze snert-puzzel te staren en alhoewel het inmiddels al flink is gaan zomeren, kreeg ik zowaar trek in een flink bord erwtensoep; de opgesomde ingrediënten deden me beslist watertanden. Ik hoopte dat de lokale herbergier nog wat op het fornuis had staan pruttelen; op grond van het verhaal had hij van de twaalf liter snert immers slechts drie koppen soep verkocht. Ik spoedde mij derhalve naar Gaarkeuken waar de herberg inmiddels helaas opgeheven bleek. De lokale brugwachter leek me wel een Oranje-voetbalfan; in zijn betrekkelijk kleine werkruimte hingen vele tientallen oranje ballonnen tegen het plafond; geen millimeter bleef er onbedekt. Zelfs van de obligate blootkalender aan de muur was vrijwel niets meer te zien. Gelukkig bespeelde hij geen vuvuzela zodat ik in betrekkelijke rust op zoek kon naar de cache. Die bleek even listig als lastig verstopt te zijn en alhoewel ik deze verstoptechniek uiteraard al veel vaker ben tegengekomen keek ik er aanvankelijk toch finaal overheen. Je verwacht 't niet in Gaarkeuken... Vlak in de buurt stond een brandnetel die vrijwel even lang (1.93 meter) was als Vagebond en zo'n speling der natuur had ik nog niet eerder gezien. Kortom: het was al met al een leerzame ochtend en tevreden ging ik op pad naar m'n voorgenomen wandeling door Gerkesklooster/Stroobos. Ik vermoed dat die brugwachter daar ook woont want ik heb zelden of nooit zoveel oranje bij elkaar gezien als daar.

[#1543] 13:00 Op de kop af twee uur heb ik besteed aan deze multi; niet omdat 'ie zo lang of zo lastig was, maar puur omdat ik onderweg onwijs liep te genieten. De beide dorpjes kende ik alleen van er veel te snel per auto bijlangs stuiven, maar sinds vandaag kan ik met een gerust hart beweren dat ik Gerkesklooster en Stroobos nu eindelijk echt heb 'gedaan'.

De rust en de stilte waren er oorverdovend en dankzij de achtergrondinformatie van de cachepagina en de informatieve opmerkingen bij de vragen heb ik onderweg nog flink wat opgestoken ook. Op m'n dooie akkertje kuierde ik in het NNO-NND tempo ('net niet omvallen, net niet doorlopen') langs de met zorg uitgestippelde route.

De omstandigheden waren ook al ideaal: een aangename temperatuur en een lekker zonnetje hebben me de hele reis begeleid en dan ziet de wereld er natuurlijk sowieso al een stuk aantrekkelijker uit. Onderweg heb ik me wezenloos gefotografeerd want het ene plekje was nog fraaier dan het andere. Dat gold in mindere mate voor het nieuwbouw gedeelte, maar vlak daarna stonden er wel weer een hele fraaie kerk en een vroegere brouwerij te wachten waarvan de geur van verschaald bier weliswaar niet meer waarneembaar, maar toch met het grootste gemak van de wereld voorstelbaar was.

Ik heb er geruime tijd op een bankje doorgebracht, kijkend naar de kerk, de paarden en de begraafplaats met het 'memento mori' thema in het hekwerk. Evenals RvU (@16 juni) heb ik bij deze opdracht een telfout gemaakt en kwam ik daarna terecht op een locatie die weliswaar fraai, maar allesbehalve de bedoeling was. Een vriendelijke en zeer behulpzame veeboer schoot wel even in de lach toen hij hoorde dat ik op zoek was naar een monument en verzekerde me dat ik precies - en een flink stuk - de verkeerde kant was opgelopen. Hij vertelde me waar ik het monument wél zou kunnen vinden en we namen hartelijk afscheid.

In plaats van direct naar het monument te gaan, ben ik eerst weer terug naar de kerk gewandeld om m'n telwerk over te doen zodat ik voor de latere eindberekening ook over de juiste waarde van H kon beschikken. Ter plaatse begreep ik werkelijk niet hoe ik deze simpele opdracht in eerste instantie had weten te verprutsen; laten we maar zeggen dat het een gave is...

Via een vanwege rioleringswerkzaamheden minder fraai stukje kwam ik terecht bij het monument en uiteindelijk bij de goed gevulde cache. Het zal inmiddels duidelijk zijn dat ik zeer van deze route heb genoten. Behalve de kerk waren de locaties bij het 'heeghout' en het fietspad tussen de wilgen door voor mij het mooist en bij Flaphoek kreeg ik bijzonder veel respect voor de manier waarop er hier (en op diverse andere locaties - zo leerde ik daar) met vogels wordt omgesprongen.

Na afloop hoopte ik op een heerlijke lunch maar het horeca-aanbod is hier helaas minimaal; de enige herberg was tot mijn spijt gesloten en het uitnodigende, zonovergoten terras lag er derhalve verlaten bij. Hetgeen meteen het enige minpuntje van deze middag was. Duo Cothe: een aantal van jullie mysterycaches zijn voor mij helaas onoplosbaar maar met deze Wigerathorp heb je me een paar geweldige uren bezorgd.

Dank&dag,
Vagebond

100621 Aduard

2010-06-21T07:45:00.000-07:00

het dorp kent een groot cocaïneprobleem...

[#1539] 11:15 Niet in de kruin, niet in de oksel maar na lang, tevergeefs zoeken vond ik de micro uiteindelijk op de grond. Tussen de brandnetels, dat spreekt voor zich.
Hoe ik hier kwam vraagt u? Wel, ik deed vanochtend de wandeling Op Roemte 8 en besloot even van die route af te wijken om 'es te kijken wat 't Stort en deze cache te bieden hadden.

Nou, dat Stort lag er fraai bij; ze hebben met dat afgegraven zand beslist iets moois gecreëerd; menig vogeltje klapwiekte er vol blijdschap onder het zonnetje. Het bord gaf aan dat het hier "voor dier en mens goed verblijven is" en dat leek mij eigenlijk ook wel, al viel het me op dat het vrijwel nooit voorkomt dat dieren en mensen in deze volgorde genoemd worden. Daar heb ik vooralsnog geen oordeel over, maar het viel gewoon op. Vraag me af hoe lang men daar bij de Gemeente Zuidhorn over gediscussieerd heeft.

Om 11.15 uur heb ik het ieniemini-logrolletje getekend met VGBND en heb ik de cache verstopt op de plek die me - na het ontcijferen van de hint - het meest logisch leek. Heb er een stokje onder gestoken om verder afglijden te voorkomen en daarna het geheel afgedekt met een stukje boomschors. Daarna moest ik aan de andere kant van het kanaal zijn om mijn oorspronkelijke route te vervolgen. Helaas had ik geen opblaasbootje bij me en de kans op dichtvriezen was vandaag vrijwel nihil, dus ben ik netjes de twee kilometer omgelopen. Niks mis mee want het is hier aan beide kanten van het kanaal zonder meer prachtig.

Onderweg heb ik nog een tijdje staan praten met de trotse bezitter van een Drentse Patrijs (da's een hond); woefje was al achtmaal in de prijzen gevallen en daar was baasje volkomen terecht bijzonder trots op want het was ook beslist een snoepie (de hond, niet dat baasje). Veel meer valt er over deze cache eigenlijk niet te vertellen, dus ik beëindig m'n logje met het bedanken van Team Foeliebar voor een cache op deze fraaie locatie.

[#1540] 12.30 Ik heb vanochtend nog even in dubio gestaan of ik deze route op de fiets zou gaan doen maar besloot 'm toch per pedes Apostolorum af te leggen. Want het waaide nogal en van nature loop ik liever dan dat ik fiets. Bovendien heb je tijdens het wandelen toch wat sneller contact met andere mensen; het geocachen heeft me op die manier al veel leuke contacten opgeleverd.

Tegen half tien arriveerde ik vanochtend op de ruime parkeerplaats, dit tot grote schrik van een vrijend stelletje. Het was meteen duidelijk dat ze getrouwd waren, maar beslist niet met elkaar want ze waren met twee aparte auto's ten tonele verschenen.

Na ruim acht jaar geocachen krijgt Vagebond van het zoveelste vrijende stelletje beslist geen blosjes meer op de wangen en hen vrolijk groetend toog ik op pad voor deze Ruimtewandeling. Nou, ruimte was er hier vandaag plenty en ik ben de eerste twee uur van de wandeling zelfs geen mens tegen gekomen. Wel kippen, koeien, paarden & een lelijke eend. Door een weiland zag ik twee hazen eindeloos lang rondrennen waarmee duidelijk werd dat Tanda er alles aan had gedaan om de wandelaar onderweg voldoende attracties voor te schotelen.

Heeft heeft beslist z'n charme, zo'n lange ochtendwandeling door dit weidse landschap en ik vermaakte me dan ook opperbest. Mooi dat het oude kerkje in de route is opgenomen; dat is de kleine omweg meer dan waard. De andere kerk, die van Harkema, had ik onlangs al 'es bewonderd dus die heb ik nu links (of eigenlijk rechts) laten liggen en ik ben doorgestapt richting Van Starkenborghkanaal.

Daar heb ik even een flinke omweg gemaakt om de cache Aduard 800 te bezoeken; die paar kilometer extra kon er best even bij want het was vanochtend heerlijk wandelweer: 14 à 15 graden, bewolkt met af en toe het zonnetje.

Op het gedeelte langs het kanaal kwam ik eigenlijk pas de eerste mensen tegen en al met de allereerste was het meteen raak: ik werd enthousiast besprongen door een heerlijke Beagle van negen maanden oud en met de eigenaresse van deze heerlijkheid heb ik bijna drie kwartier staan kletsen. Ze vroeg meteen of ik de hond van haar wilde overnemen want ze had 'm gekocht 'omdat 'ie zo mooi was' maar zich van tevoren niet verdiept in de gedragskenmerken van dit specifieke ras. Dat was natuurlijk *understatement alert* niet zo'n handige zet van deze overigens zeer vriendelijke dame, die nu in de praktijk merkte dat ze tegen allerlei probleempjes aanliep.
Dat had ze niet verwacht want ze vertelde dat ze in de bioscoop een film had gezien waarin een Beagle de hoofdrol speelde '...en die luisterde zó goed! Ze was werkelijk oprecht teleurgesteld dat haar hondje zich niet net zo voorbeeldig gedroeg. Zucht...

Later tijdens het gesprek realiseerde ze zich pas dat filmhonden speciaal getrainde honden zijn en dat ze dus met haar jonge wondertje ook nog tot verrassende resultaten zou kunnen komen als ze er maar voldoende tijd, aandacht en liefde aan zou besteden.

Na een tijdje praten besloot ze er toch vol voor te gaan, samen met woefje een cursus te gaan volgen en een goed boek over het opvoeden van honden te kopen. Ik heb haar nog wat opvoedtips voor Beagles meegegeven en vriendelijk groetend namen we afscheid. Ben zeer benieuwd hoe het dit dynamische duo verder zal vergaan...

Daarover nog wat mijmerend arriveerde ik bij alweer het laatste waypoint waarna ik op zoek kon gaan naar de cache. Die bleek gemakkelijk te vinden en precies 3,5 uur na vertrek arriveerde ik weer op de parkeerplaats. Tot mijn niet geringe verbazing waren de twee tortelduifjes er nog steeds. Weet niet wat vermoeiender is: drie uur wandelen of drie uur zoenen, maar het was duidelijk dat we alle drie enorm hadden genoten deze ochtend.
TandA: andermaal bedankt voor wederom een hele mooie wandeling!

Dank&dag,
Vagebond